Ancak Ayetullah Saadetperver, kişilerin kendisiyle tanıştığı ölçüde, insanları çok daha büyük bir dikkatle yönlendiriyordu. Buyururlardı ki: “Önce gidip bu dini bilgileri bir seri öğrenmeli, dini araştırma ve mütalaalar yapmalı ve dini hükümleri (fıkıh ve ahkâm) öğrenmelisin. Zaten kendisinin ilk ahlaki düstur ve talimatlarından biri de bu idi. Bu bakımdan, [o istek ve hevesin] bir yön bulması gerektiğine dair o iştiyakı [arzuyu] gösteriyorlardı.

Nasıl ki dışarıda bazıları Müslüman ise, bazıları İslam toplumunda vatandaşlık statüsüyle yaşar fakat gayrimüslimdir ve bazıları da münafıktır. Biz de kendi içimizde bir ümmetiz; içimizde çok büyük bir nüfus var, görünüşte kâfirimiz yok ama münafığımız var ve nerede zarar görsek, işte bu münafık olan yönlerimizden ve hallerimizden görürüz. İnsan kendini ve kendi mahiyetini (varlığını) tanımadıkça; takva, dindarlık, erdem, nefis terbiyesi ve tezkiyesi – arınma yolunu elde etmesi mümkün değildir.

Bu mukaddes zatların yaptığı en önemli hizmet; birincisi, dünyayı bize tanıtmak; ikincisi, hudutlarını (sınırlarını) belirlemek; üçüncüsü, onun zehirli olduğunu bize zikretmek —ki “Her zehirli yılandan daha zehirlidir” dediler—; dördüncüsü, kendilerinin ameli olarak bundan kurtulmuş olmalarıdır; beşincisi de “Dünyanın peşinden gitmeyin, zehirlenirsiniz” diye bize uyarmalarıdır.